Tamirci konuşmaya başlıyor ve ağzından tyler durden'ın sözleri dökülüyor. “Etrafıma baktığımda,” diyor, yan camdaki yıldızların üstüne düşen siluetiyle, “Bugüne kadar yaşamış en güçlü, en akıllı adamları benzin pompalarken ve garsonluk yaparken görüyorum. Alnının eğimi, kaşları, burnunun kemeri, kirpikleri, gözlerinin kıvrımı, konuşmakta olan ağzının profilden görüntüsü, hepsi yıldızlarla kaplı kara zemine yansıyor. “Bu adamları eğitim kamplarına alabilsek ve onlara gereken eğitimi verebilsek. “Silahın yaptığı tek şey, bir patlamayı belli bir doğrultuya yöneltmektir." “Güçlü kadın ve erkeklerin oluşturduğu bir sınıf var ve bunlar hayatlarını bir şeye feda etmek istiyorlar. Reklamlar insanları gerek duymadıkları arabaların ve kıyafetlerin peşinden koşturuyor. Kaç kuşaktır insanlar nefret ettikleri işlerde çalışıyorlar, neden? Gerçekte ihtiyaç duymadıkları şeyleri satın alabilmek için.” “Bizim kuşağımız büyük bir buhran görmedi, büyük bir buhran yaşamadı, ama bizim bir savaşımız var. Büyük bir ruhani savaş bu. kültüre karşı büyük bir devrim hazırlıyoruz. Büyük buhran bizim hayatlarımız. bir ruhani bir buhran geçiriyoruz. “onları köleleştirerek, bu insanlara özgürlüğün ne demek olduğunu göstermek zorundayız. Onları korkutarak, cesaretin ne olduğunu göstermek zorundayız. “napolyon, bir kurdele parçası uğruna hayatlarını feda edecek insanlar yaratabilmekle övünürdü. “Düşün: bir grev başlatıyoruz ve dünyadaki servet dağılımı yeniden düzenlenene dek hiç kimse çalışmıyor.” “Rockefeller merkezi'nin etrafındaki yıkıntıların arasında, rutubetli kanyonların içinde koşturarak geyik avladığını düşün.”

İsyanlara özür bulmamak ismettendir.

Allah ilk peygamberden son peygambere kadar bu dünyada gelmiş geçmiş bütün peygamberleri ne kimseye zararı ne de faydası dokunan, görmeyen, duymayan taşlarla denedi. O hürmete vacip olan evini "insanlar için kıyam yeri" kıldı. Sonra onu, yeryüzünün taşı toprağı az; ot bitmez, susuz, dar bir vadisine koydu. Sarp dağlar arasında savrulanlar Allah'a sığının.

Allah'ın her gün şöyle diyen bir meleği vardır: "Ölmek için doğun, yok olması için toplayın, harap olması için inşa edin."

Belanın hacmine göre sabır iner. Kim bela anında baldırına vurursa ameli boşa gitmiştir.

Mazlumun zalimden hakkını alacağı an, zalimin mazluma zulmettiği andan zordur.

Sahici bir duruş görmek ister misin? "İsterim üstad." "O zaman İstanbul Üniversitesi'nin önüne gidelim."

Ka-kavgayı Araplar başlattı. Birinci Dünya Savaşında bizi arkamızdan vurdular!" "Peki söyle bakalım: milliyetçi, anti ümmetçi vu ulus devletçi Jön Türkler Arapları nereden vurmuştu?" "..." "Gerçek şu ki, küçük adam, laisist bir Türk Arapları sevmez. Laisist bir arap da Türkleri sevmez. İslam Dünyasında laisizmin gereğidir kardeşine düşman olmak. Türk'ü de Arap'ı da vuran Batı. Fakat Türk ve Arap Batıya değil birbirlerine diş biliyor. Sence de komik değil mi?" "Ben... Ben... Bildmiyorum." "Bilemiyorsan sus ve Seyyid Ahmet'in hikayesini dinle..."

Açık-saçık filimler gösteren bir sinemanın önünden geçiyorduk ki, Ebuzer frene bastı. "Ey gafiller!" diye seslendi sinemanın önünde toplanmış olan kalabalığa; "Karşıya bakın ne görüyorsunuz?" "Bir kilise." "Evet, İtalyan yurttaşlarımızın kilisesi. Onlara saygı duymayabilirsiniz ama bu mabedde yaptıkları şeye saygı duymaya mecbursunuz. Bir kilisenin karşısında böyle bir sinemanın ne işi var?" "Bilmiyoruz abi. Biz geldiğimizde burada duruyordu." "Siz gelmezseniz durmaz"

O sene Hüseyin Siret Bey de Ada’ya geliyordu. Fahreddin Efendi bir gün Siret Bey, her şey için şiir yazıyorsun, bu defa da Peygamber Efendimiz için yazsana” demiş. O da “Ama efendim, görmedim ki, bilmiyorum nasıl yazayım” diye cevap verince, “İnşallah görürsün” demiş. Fahreddin Efendi’nin istenen rüyayı göstermek kabiliyeti vardı. Hakikaten bir zaman sonra Siret Bey rüyayı gördü ve şiiri yazdı, şimdi o şiir ilahi olarak okunuyor. (Ey mihr-i layezalin mehtab-ı müsteniri Envar-ı kibriyaye sensin yegane mazhar Zatinla zat-ı akdes olmuşdu zarf u mazruf Dillerde ism-i pakin Allah ile beraber Sensin nebi-i ümmi arif kemal-i Hakkı Arif kemal-i zatın yalniz Hûda-yi enver Mir'at-ı Hakk-nümasın tevhid ile mücella Kim anda hüsn-i mutlak nurunla cilve eyler Uşşak-ı zârı varken bî-had o Kibriyanın Mâşuk-ı münferidsin Mevla'ye ey Peygamber Asr-ı seadetinde gelmek nasib olaydi Görmüş olurdu billah Allah'i görmeyenler Hakk'ın yaninda mehtab sonmüş çerağa benzer Leyla misali hubân payinde zıll-i kemter Ey yâr-ı kâinata şâmil füyûz-i sevda Aşkınla müncelidir bizzat ilâh-i ekber Bin yıl çalışsa âbid, ma'buduna erişmez Vuslat-saray-ı Hakk'a aşkın yegane rehber Encüm ile mâh gökte bir levha-i mualla Kim (......) ihtar ederdi manzar Nam-ı bülendin ey yar menkûş-ı arş-ı izzet Âyât-ı zü'l-celâlin çepçevre hale-küster Munkirlerin yüzünde nar-ı cahim alev-riz Vechinde mü'minînin tâbende nûr-i akmer Vahdetgehimde her şeb sensin enîs-i ruhum Tenha seninle kalmak bir zevk-i vuslat-âver Miracım oldu cânân rüyada iltifatın Lutfet cemâl-i pâkin bîdâr iken de göster Olsam gubâr-i pâyin Mevlâ'ya yol bulurdum Derdim habibinin ben, pâmâliyim ser-a-ser Maşuk-ı bî-rakîbin müştakıyım ki ben de Pây-i saadetinden vardır mübarek izler Ben hâkisar-ı aşkı dûr etme devletinden Senden budur ilahi maksud-u abd-i ahkar Boynum bükük yüzümde ağlardı seyyiatım Takbil ederdi pâyin gözler yaşım mükerrer Mahbub-u müctebâsın sultan-ı enbiyâsın Uşşâka reh-nümâsın sen ey şefi-i mahşer Siyret! Ne söyleyeyim, meddâhı kibriyâdır Tavsife muktedir mi mehtâbı kirm-i ahter.)