O ilk nesil, Kur'an'a yaklaşırken kültür edinme ve inceleme maksadı ile ve ya zevk alma ve eğlenme arzusuyla yaklaşmıyordu. Onlardan hiçbir kişi Kur'an'ı Kerim'i okurken sadece kültürünü artırmak ve ya ilmi ve fıkhi iddialarına yeni bir mesnet eklemek ve böylece kursağını doldurmak arzusuyla okumuyordu. Onlar Kur'an'ı Kerim'i okurken yalnızca Allah'ın emrini öğrenmek için okuyorlardı. Kendileriyle ilgili , içinde yaşadıkları cemiyetle alakalı olarak hem kendilerinin , hem de bulundukları cemiyetin hayatı hakkında neler söylediğini anlamak için okuyorlardı. Bu kitabın emirlerini yaşamak için duyar duymaz alıyorlardı.

Toprak benimdir demekle olmuyor efendi oğlum, seninse işleyeceksin!" "Nedir senin dediğin be Halo Dayı? Gavur daha zengindir diye bırakıp da gideceng?" "Haşa! Helbet bırakıp gitmeyeceksin! Gitmeyeceksin de, kolay yedirmezler adama, bilesin. Ne kadar emek verirsen o kadar senin olur. Çocuk da böyledir, kadın da böyledir, bahçe de böyledir...

...Artık kapitalizmin ne olduğunu anlayamıyorum. Dünya gücü, terörizmden birçok bakımdan faydalandı. Daha da kötüsü terörü içselleştirdi. Kar sistemi, sermaye dolaşımı kendi kendini tükettiği zaman terörü ilaç niyetine dağıtmaya başladığında gerçek etki açığa çıkar. Zira sistem güçlendikçe kırılganlaşıyor. Çünkü bir yanda sürekli güç kaybedenler, öbür yanda giderek gücünü artıranlar var. Güçlünün zaafı, kaçınılmaz bir biçimde, zayıfın zaafından daha belirgin. Bu şartlarda hareketsizlik bile, küreselleşen yıkıcılık karşısında otomatik bir boyun eğiş, nesnel bir suç ortaklığı anlamına kavuşuyor. Böylece bir kimsenin pişman, üzgün, baygın olması süregiden işlemleri aksatmıyor. İnsan ilişkilerini anlamlı kılan ayrımlar bile kolayca silinebiliyor. Bugün dünya gücü tarafından, bombalar eşliğinde ihraç edilen demokrasinin öncelikli etkisi böylelikle açığa çıkıyor. Sistem her şeyi otomatikman kendi çıkarına hizmet eder hale getirebiliyor. Göz dolduran küreselleşme karşıtlığı da bundan muaf değil. Her ne kadar teselli edici olmasa da, hepimizi abluka altına alan çözümsüzlüğü kayda geçirmek gerek..

Hissediyorum, üzüntümde öyle bir hissediyorum ki fedakarlığımı kalbime sindirememişim. Sadece onun yaşattığı bu mutluluğu Sana borçlu olmamı sağla.

Juliette mutlu, öyle söylüyor, öyle görünüyor, bundan şüphelenmeye hakkım yok, neden de yok... Şimdi onun yanındayken, bu tatminsizlik, bu rahatsızlık duygusu nereden geliyor? Belki bu kusursuz mutluluğun bu kadar pratik bir yolla bu kadar kolay elde edildiğini, ruhu sıkıp boğacak kadar kusursuz bir şekilde üstüne oturduğunu hissetmekten... Şimdi kendi kendime istediğim şeyin mutluluk mu, yoksa daha çok mutluluğa giden yol mu olduğunu soruyorum. Oh Tanrım! Beni çok çabuk erişebileceğim bir mutluluktan koru! Mutluluğumu uzaklaştırmayı, sana kadar götürmeyi öğret.

Teknik olarak Katoliklikte kurtuluş vaftiz ve yaklaşık 200 kilise dogmasına iman etmekle mümkündür. katoliklerinkilerin yerine yeni dünya düzeninin gelişmişlik dogmalarını koy, BM'nin kalkınma indekslerini koy, ruhunu kurtarırsın!

Latife, okumaya, yazmaya, şiire, edebiyata meraklıydı. Kocaman bir kütüphanesi vardı. Özellikle Alman yazarlarını çok seviyor, pek çoğunu ezbere okuyordu. Arapça, Farsça, Latince, ingilizce, Almanca, Fransızca, İtalyanca ve Rumca'ya hâkimdi. Bildiği yabancı diller onun dünyaya daha çabuk açılmasını sağladı.

......yapan eden ,yaptığı ettiği seyredilmeye değer olan hep dışarısıdır.Seyreden hep dışarısını seyreder. Göz hep başkalarını görür.Göz bir tek kendini göremez.Evet kendi dışında (var)olanları görür ve fakat kendini göremez. Modern insan kendisi dışında ne varsa onları düşünmek zorunda. Kendilik artık yasak bölgenin adı;yani üzerinde konuşulmayan. Kişi kendinden uzak düştüğünü farketmemeli, kendini hatırlamamalı ve asla kendini özlememeli. Fark etmek , hatırlamak ve özlemek, hepsi de yasak bölgenin ihlali anlamına geliyor modern dünyada. Kafka'ya sorulur:"Niçin üzülüyorsun ki?"Hiçbir eksiğin yok!" "Haklısın !" diye cevap verir,"Hiçbir eksiğim yok kendimden gayrı!"

Latife'nin sanata, edebiyata ve müziğe özel bir yeteneği vardı. Büyükdedesi Salih Bey ona Londra'dan bir piyano getirtmişti. Ünlü Avusturyalı şair Rilke'nin yeğeni olan piyanist Anna Grosser-Rilke, ona üç sene piyano dersi verdi. Nie Venuehte Klaenge (Hiç Kaybolmayan Melodiler) adlı anı kitabında Latife'den de söz eder: Tanıdığım Türk kadınları içinde en kayda değer olanı Latife Muammer'di. Onu ilk gördüğümde, 15 yaşındaydı. İzmirli milyoner bir Türk tüccarın en büyük kızıydı. İngiliz stilinde dekore edilmiş ve İngiliz stilinde bir yaşamın sürdüğü bir evde otururlardı. Bu şekilde, yabancı dilleri derinlemesine öğrenirlerdi. Her yıl birkaç ayı Londra veya Paris'te geçirirlerdi. Almanya'ya pek gitmedikleri halde Latife en baştan beri Alman diline, edebiyatına, sanatına ve özellikle de Alman müziğine olağanüstü bir ilgi duyuyordu. Çok güzel ve çok zeki gözleri, ifadeli bir ağzı vardı. Genç kız onunla tanıştığım andan itibaren beni fevkalade etkiledi. Annesi, hayatım boyunca tanıdığım en güzel Türk kadınlarından biriydi. Murillo'nun Madonna tablolarını andırıyordu. Latife annesine tercümanlık yapıyordu. Ziyaretlerinin amacı Latife'ye piyano dersi vermemi rica etmekti. Ben de Latife'den bana piyanoda bir şey çalmasını istedim. Ve Beethoven'in Ay Işığı Sonatı'nın nefis "Adaggio"sunu çalmaya başlayınca, şaşkınlığım büyüdü. Çalışında bazı teknik yetersizlikler olsa da parçayı kavrayışı şaşırtıcı derecede iyiydi. Böylesine yetenekli bir öğrenciyle karşılaşmak beni çok mutlu etmişti. 1918 yılına kadar ona verdiğim piyano derslerinden büyük zevk aldım. Kusursuz bir Almanca konuşuyor, büyük Alman edebiyatçılarına karşı tutkulu bir hayranlık duyuyordu. Faust'un birinci bölümünü ezbere okuyabiliyordu. O benim için hep öğrencilerimin en yeteneklisi ve bütün varlığıyla en ilginci olarak kalacaktır.

Bütün etkili eylemler araya bir mesafe koyarak yapılır. Kayıtsızlıkla değil, yalnızca ironiyle.