Aşk iğnesiyle dikilince bir dikiş kıyamete kadar sökülmez imiş. Aşk ile insan elbet güneşe benzer; ve aşksız gönül misal-i taşa benzer. Hayatı aşka bölünce hayat çoğalır; bütün hayatları toplasam geriye aşk kalır. Gelip kemiğe dayanınca dünya, hayata atılan kement olur.

Öğrendiğini unutma; sen elde edemezsin, verirse, O verir.

Dostoyevski'nin bir sözü vardır: herkesi sevmek iddiası altında, asıl sevmemiz gerekenlerin sevgi payını hiç de hakkımız olmadığı halde çalmak namussuzluğu, alçaklığı yatar, der ... "

Kemal Tahir: - Bizde, genel ve yaygın anlamıyla psikoloji yoktur, derdi. İnsanımızın büyük çoğunluğu olaylara psikolojik açıdan yaklaşmaz. Yahu yaklaşsa, sokakta deli görünce güler mi hiç!

Dostluklar her üç beş yılda bir tasfiyeye uğrar, diyor yine Kemal Tahir. İnsan tükenmez mi? İnsan bal gibi tükenir! Aşanlar seni bırakır, aştıklarını sen bırakmak zorunda kalırsın, seninle birlikte yol alabilmişlerle sürer bir tek dostluğun...

Birbirimizin örtüsü olabiliriz ama parçası değiliz öyleyse dedi. Çünkü müstakil varlığımız tek ve bütündür.

Güçsüzlüğü farkına vardıran herşey insanların güçsüzlüğünü daha da arttırdı.Edgar Morin'in dediği gibi,mutlak bir laikleştirme arayışı laikleştirilen nesnede mutlak tanrılaştırma yoluna gitti.Tüm tanrılaştırılan nesneler ise artık infilak edip içe çöktü.Herşeyin temeli olan Yaratıcının terkiyle özerkleşen her alan temelini kendisinde aramış,orada bulduğunu sanmış,ama bu da herşeyin altını oyup temelsizleştirmiştir. Her sözde ilah oturmuş kendi başında kendine ağlıyor artık.

Narsistleşmiş arzu çılgını benlik,kendisini yücelttiği yerde kendisini alaşağı etmiştir.Hurafe ve yutturmacadan başka birşey olmamakla suçladığı dinleri her tür özden ve iç tutarlılıktan mahrum bıraktığı için,narsistleşmiş benlikler kördür şimdi.Ne kendisini görebilmiş,ne de başkasının hakikatini anlayabilmiştir.Kendi arzularını gerçeğin ta kendisi sandığı için kendisini ve arzularını tanrılaştırmıştır. Sonunda ya aklını başından çıkarıp atacak ya da delirecektir. Hiçbir benlik kendisinin tanrılaştırılmasına dayanamaz çünkü.

Ahşap evler meşe iskeletlerinde bir tehlikenin ilk adım seslerini bu yüksek ökçelerin tıkırtılarında duydular, çeşme de, mescit de, evliya da, yaşlı efendiler de sokağın tümü de öyle. Yalnız kadınlar, onlar, zengin, değişik ve girift yapılarının hafızasında, göbekler ötesi geçmişlerinde bu yüksek ökçeleri tanır gibi oldular. Onlar da diğerleri gibi güldüler ama, içlerinde birşey kıpırdadı ve gerindi. O kıpırdanan şeye şeytan dedi yaşlılar.

Ve bir kadın konuşarak, bize Acı'dan söz et dedi. Ve o dedi ki: Acınız idrakinizi saran kabuğun kırılmasıdır. Nasıl meyvenin çekirdeği kırılmak zorundaysa canevinin güneşi görmesi için, siz de acıyı tanımak zorundasınız. Ve eğer yüreklerinizi yaşamlarınızın gündelik mucizeleri karşısında merak ve hayranlıkla tutabilseydiniz, acınız da en az sevinciniz kadar harikulade görünürdü. Ve yüreğinizin mevsimlerini kabullenirdiniz, tıpkı tarlalarınızdan geçen mevsimleri her zaman kabullendiğiniz gibi. Ve hüznünüzün kışlarını dinginlikle seyrederdiniz. Acılarınızın çoğu kendi seçiminizdir. Acı, içinizdeki hekimin hasta nefsinizi sağlamakta kullandığı acı bir ilaçtır. Onun için hekime güvenin, ilacını sessizce ve dinginlikle için.Çünkü eli ağır ve sert olsa da Görünmeyen'in müşfik eliyle yönlendirilmiştir. Ve uzattığı çanak dudaklarınızı yaksa da, çömlekçinin kendi kutsal gözyaşlarıyla ıslattığı kilden yağılmıştır.