Solun iktidar anlayışı materyalist güç kavramına dayanır ve toplumsal örgütlenmeyi ekonomi temelinde açıklamaya çalışır;solun bu yaklaşımının iktidar ve ekonomi konusundaki geleneksel,ahlaki anlayışla uzlaşması olanaksızdır.

İnsan olmak gerekiyor, çağının yaratığı değil.

Hapisteyken insanın tek bir arzusu olur: Özgürlük. Eğer hapiste hastalanırsanız, özgürlüğü düşünmez, sağlığınızı düşünürsünüz. Dolayısıyla sağlık, özgürlükten daha önemlidir.

"...insana duyulan aşk da, Allah'a duyulan aşkın bir suretidir. O aşkın sureti bile o kadar güçlüdür ki, kişinin aklını başından alır..."

Batı için "Her yol Roma'ya gider"se, İslam dünyası için de "Her yol Mekke'ye gider". Yâni bu iki âlemden her biri, başka bir yol, başka bir istikamet, başka bir tâlih takip etmeye ve insaniyetin umûmî gelişmesinde farklı vazifeleri yerine getirmeye mecburdurlar.

Laiklik,tek parti yönetiminin ve rejimin "düşmanları" için her zaman kolaylıkla dinsel,başka bir deyişle İslami kaynaklı veya amaçlı olarak nitelenen her türlü muhalefet için getirilen yasaklamaların gerekçesini oluşturdu.

Seni yok edeceksek, neden bu sorgulama zahmetine katlanıyoruz diye merak ediyorsun.Öyle değil mi? "Evet" dedi Winston. O'Brien gülümsedi."Sen bir yanlışsın.Silinmesi gereken bir lekesin.Sana biraz önce geçmiştekilerden farklı oldumuzu söylemiştim.Biz bize zorla boyun eğilmesinden hoşlanmayız.Bize kendi isteğinle uymalısın.Biz bize baş kaldıranları yok etmeyiz.Akıllarını ele geçirip değiştirir, yeniden biçimlendiririz.Ondaki tüm kötülüğü yok eder, onu yanlız görünüşte değil, tüm gönlü ve tüm ruhuyla kendi tarafımıza çeker, sonra öldürürüz.Katlanamayacağımız tek şey, ne kadar güçsüz ve gizli olurda olsun, dünyada yanlış bir düşüncenin var olmasıdır...

Geçmişi denetleyen geleceği de denetler; şu anı denetleyen geçmişi de denetler.

Serbest seçimlerin olmadığı bir yerde oy hakkının ne anlama geldiği yeterince üzerinde durulmuş bir husus değildir.Seçme hakkı ve imkanı olmayan "seçimlerde" oy vermek bir haktan çok belki bir ödev veya mecburi devlet hizmeti sayılabilir.Bu anlamda Türkiye'de kadınlara oy hakkının,1930 veya 1935'te değil, bütün Türk vatandaşlarıyla birlikte, 1950'de verilmiş olduğunu kabul etmek daha doğrudur.

"Koşul"lardan söz edenlerin asıl söylemek istedikleri şey, sanırız başkadır.1920'lerde Kemalistler açısından Türkiye'de demokrasinin koşulları yoktur;çünkü en geç 1923 veya 1924'ten itibaren CHP rejiminin serbest seçim ve serbest basın ortamında iktidarda kalabilmesi imkansızdır.Koşullar hazır değildir, çünkü koşulların hazır olabilmesi için önce halkın "eğitilmesi", sonra Kemalist kadronun her ne koşulda olursa olsun iktidardan düşmemesini sağlayacak tedbirlerin alınması gerekirdi. Sözü edilen tedbirler, 1946-50'de, 1960-65'te, 1971-73'te, 1980-83'te Kemalist aparatın başlıca uğraşını oluşturmuşlardır.Koşullar henüz olgunlaşmamış olacak ki, bu-gün de hala aynı uğraş sürmektedir.